مادر و پدر شدن بیماران ام اس

بیماران ام اس اغلب در سنی تشخیص داده میشوند که یا هنوز فرزندی ندارند یا ازدواج نکرده اند. بخصوص در تحصیلکرده ها که اغلب دیر ازدواج می کنند. خیلی میپرسند که آیا بیماران میتوانند صاحب فرزندی شوند؟ و بویژه زمانی کار سخت میشود که می پرسند : دکتر شما مصلحت میدانید که ما صاحب فرزندی شویم؟

پاسخ پرسش اول آسان است و من براحتی آن را جواب می دهم: بله شما می توانید مادر یا پدر شوید. بیماری ام اس اشکالی در باروری مرد یا زن ایجاد نمیکند. در طول بارداری یا روند زایمان اغلب مشکلی پیش نمی آید و حتی میزان وقوع حملات کاهش هم می یابد. هیچ جایی داشتن فرزند برای بیماران ام اس ممنوع اعلام نشده است.

اما وقتی درمورد نظر من درباره مصلحت بودن این کار و توصیه ام به بارداری می پرسند دچار احساس مسئولیت سنگینی میشوم. از یکطرف محروم کردن دو جوان از لذت داشتن فرزند امری نابخشودنی است و از طرف دیگر افزودن مسئولیت سنگین سرپرستی و تربیت فرزند بر دوش کسی که درگیر بیماری خود است، آسان نیست.

در چنین شرایطی باید تصمیمی عاقلانه و براساس شرایط کلی بیمار و همسرش اتخاذ و توصیه کرد. بطور کلی من داشتن یک فرزند را برای بیمار ام اس کافی می دانم و آوردن فرزند دوم را عموما توصیه نمی کنم. به هر حال سیر بیماری ام اس همیشه قابل پیش بینی نیست و کشیدن بار دو فرزند در این روزگار متاسفانه پر مشکل و پر تنش کار آسانی نیست و ما زوج های سالم بیشماری می بینیم که به همان یک فرزند اکتفا می کنند چه برسد به کسی که بیماری جسمی هم داشته باشد. همچنین همان توصیه ام به بیماران تازه تشخیص داده شده در مورد ازدواجشان را برای این افراد نیز دارم. حدود دو سال پس از تشخیص داده شدن بیماریتان صبر کنید. این بیماری را در این مدت بشناسید و با معلولیتهای احتمالی و مقابله با آنها آشنا شوید. بگذارید رفتار بیماری و میزان مقاومت بدنتان را بشناسید. سیر بیماری در سالهای اول اهمیت دارد. حمایت های مادی و معنوی خانواده ها در این تصمیم گیری اهمیت بسیار و غیرقابل انکاری دارد.

هنگامی که تصمیم به بارداری گرفته شد هرگونه افکار منفی و نگران کننده را بکلی از سر خود دور کنید. چه بسا آمدن یک فرزند میتواند رنگی تازه به زندگی شما ببخشد. سایه بیماری و نگرانی و دلهره از رفتار آن را کمی (و شاید بسیار) از زندگی شما برطرف سازد. انگیزه ای تازه به شما بدهد تا مصمم تر از پیش به توانبخشی و فعالیتهای اجتماعی بپردازید. وقتی فرزند شما بزرگتر شود چه بسا کمک خوب و موثری برای شما خواهد بود.

یک چیز را هم فراموش نکنید و آن وجود همسر شماست که همچنان که در طول مدت بیماری ذرکنار شما بوده است، اینجا نیز همیشه یار و پشتیبان شماست.

در طول سالهای طبابت به عنوان متخصص مغز و اعصاب بیماران ام اسی زیادی دیده ام که باردار شده و فرزندانی سالم بدنیا آورده و بخوبی از آنها مراقبت و سرپرستی کرده اند. وجود خانواده های پشتیبان و حامی نقش بی بدیلی در این میان داشته است. خوشبختانه چنین رفتارهای عاطفی و خانوادگی در جامعه ما به عنوان رسمی ریشه دار ثابت شده است.

در مجموع اگر تصمیم برای بارداری با مشورت های کافی با پزشک، روانشناس و خانواده ها گرفته شود نه تنها ایرادی ندارد بلکه میتواند پی آمدهای سودمندی هم داشته باشد.